DRZEWA I KRZEWY

Pomiędzy przystankami na trasie ścieżki ustawiono tabliczki z opisem drzew i krzewów, które umożliwiają bliższe zapoznanie się z gatunkami, występującymi w drzewostanach i na torfowisku.

Grab pospolity Carpinus betulus

Zasięg występowania grabu 
Grab pospolity (Carpinus betulus L.) Carpinus – nazwa prawdopodobnie pochodzenia celtyckiego. Grab pospolity występuje na terenach nizinnych lub podgórskich, rzadko powyżej 600 m n.p.m., w całej Europie, poza Irlandią, Walią, Szkocją, północną Skandynawią. Rośnie na glebach umiarkowanie wilgotnych, bogatych w próchnicę, gliniasto-piaszczystych, unika gleb kwaśnych, podmokłych a także suchych. Nie lubi silnych mrozów ani dużych upałów. Grab bardzo rzadko osiąga wiek 120–150 lat. Liście graba są jajowate lub podłużnie jajowate, u wierzchołka zaostrzone, u nasady zaokrąglone lub sercowate, na brzegu podwójnie piłkowane. Jest gatunkiem jednopiennym i wiatropylnym Kwiaty pojawiają się równocześnie z rozwojem liści, pod koniec kwietnia lub na początku maja. Kwiaty męskie to zwisające kotki, żeńskie – niepozorne, zebrane w luźne, wzniesione kłosy. Owocem grabu jest orzeszek – żeberkowany około 0,5 cm długości, jednostronnie przyrośnięty do trójklapowego skrzydełka, spełniającego rolę aparatu lotnego. Drewno jest mało trwałe, ale bardzo twarde, używane do wyrobu instrumentów muzycznych, oraz opraw do narzędzi stolarskich. Grab pospolity występuje w WPN jako domieszka w drzewostanach.


Wierzba szara Salix cinerea  

Zasięg występowania wierzby szarej

Wierzba szara (łoza) (Salix cinerea L.) Salix – nazwa pochodzi prawdopodobnie z czasów celtyckich (sal = pobliże, lis = woda). Wierzba jest gatunkiem europejsko-syberyjskim. Występuje niemal w całej Europie na brzegach wód (rzek, stawów), na mokrych łąkach. W Polsce jest bardzo pospolita na niżu. Zwykle jest to wysoki do 5 m krzew lub małe drzewo do 10 m wysokości. Liście łozy są szerokoeliptyczne, prawie całobrzegie lub o brzegu falistym. Młode liście są obustronnie owłosione, starsze ciemnozielone, na spodzie szaro filcowate. Powierzchnia liścia lekko pomarszczona. Łoza jest rośliną owadopylną, dwupienną. Kwiaty zebrane w owłosione kotki, kwitną od lutego do kwietnia, przed rozwojem liści. Ze względu na wczesne zakwitanie jest ceniona w pszczelarstwie. Na terenie parku łoza występuje pospolicie, najczęściej na terenach wilgotnych.


Brzoza omszona Betula pubescens

Brzoza omszona (Betula pubescens Ehrh) Betula – nazwa prawdopodobnie ma pochodzenia celtyckie. Brzoza omszona występuje w środkowej i północnej Europie, w Polsce jest rzadsza od brzozy brodawkowatej. Jest typowa dla gleb podmokłych, bagiennych i torfiastych, znosi dłuższe zalewanie. Brzoza omszona jest mniej światłolubna od brzozy brodawkowatej, dorasta do wysokości 20 m. Liście brzozy omszonej są romboidalnojajowate, zwykle z zaokrągloną nasadą, wierzchołek liścia krótko zaostrzony, brzeg płytko, nierówno piłkowany. Kwitnie około 10 dni później od brzozy brodawkowatej. Również jej owoce dojrzewają później aż do września. Brzoza omszona razem z brzozą brodawkowatą zajmują 2,86 % powierzchni leśnej parku. Najbardziej okazałe drzewa osiągają 32 m wysokości i pierśnicę 60–70 cm.


Olsza czarna Alnus glutinosa  

Olsza czarna (Alnus glutinosa (L.) GAERTN.) Alnus – nazwa znana już w czasach rzymskich. Występuje w całej Europie, w olsach, łęgach, na bagnach, na brzegach rzek, jezior i stawów. W Polsce w górach, dochodzi tylko do regla dolnego. Olsza ma duże wymagania glebowe, nie rośnie na torfowiskach wysokich, unika gleb zakwaszonych, ubogich w tlen. Dzięki symbiozie z bakterią Schinzia alni korzysta z wolnego azotu atmosferycznego (na korzeniach są brodawki przypominające koralowce). Jako jedno z nielicznych drzew liściastych wytwarza pień typu strzały, jak u drzew iglastych. Liście olszy są owalne, z klinowatą nasadą, zaokrąglonym lub wciętym wierzchołkiem i falistym lub piłkowanym brzegiem o wymiarach 10 x 7 cm, nie przebarwiają się na jesieni. Olsza jest jednopienna o kwiatach rozdzielnopłciowych (kotki), widocznych już zimą, wiatropylnych, kwitnących bardzo wcześnie przed rozwojem liści. Owoce, orzeszki z wąskimi skrzydełkami, zebrane są w szyszeczkowate, zdrewniałe owocostany, dojrzewają późną jesienią. Olsza czarna żyje 100–120 lat. Kora olszy używana była dawniej w farbiarstwie, (barwi na brunatno, czarno). Liście olszy w medycynie ludowej były niezawodnym lekiem na ropiejące rany. Drewno jest bardzo trwałe w wodzie, np. niektóre budowle w Wenecji oparte są na palach z drewna olszowego. W WPN tworzy drzewostany olchowe zajmujące blisko 3% powierzchni leśnej. Najokazalsze drzewa osiągają maksymalną wysokość do 28 m i pierśnicę do 60 cm.


Szakłak pospolity Rhamnus catharticus

Szakłak pospolity (Rhamnus catharticus L.) Rhamnus – nazwa szakłaka pochodzi ze starogreckiego, rhamnos = ciernisty krzew. Szakłak występuje w Europie i zachodniej Azji. W Polsce jest pospolity na całym niżu w widnych lasach i zaroślach, rzadszy na pogórzu. Jest mało wymagający pod względem gleby i klimatu, wymaga światła. Szakłak może być krzewem lub drzewem z ciernistymi gałązkami, dorastającym do 6 m wysokości. Liście są bardzo zmienne, eliptyczne lub jajowate, karbowano-piłkowane, łukowato unerwione. Rośliny mogą być dwupienne, kwiaty rozdzielnopłciowe lub obupłciowe. Kwiaty są drobne, żółtawozielone, zebrane po 2–5 w pęczki. Owocem jest kulisty, czarny pestkowiec, dojrzewający we wrześniu. Roślina trująca, zwłaszcza świeże owoce! W WPN występuje często.

Dalej ...

.