Andrzej Jermaczek, Paweł Pawlaczyk: Natura 2000 u progu - ochrona elementów europejskiego dziedzictwa przyrodniczego w Polsce

7.4.3. Zarządzanie środowiskiem społecznym planu i komunikacja społeczna

Doświadczenia zachodnioeuropejskiej sztuki planowania ukształtowane zostały w społeczeństwach o silnie rozwiniętych tradycjach demokratycznych. Z punktu widzenia ochrony przyrody oznacza to między innymi, że jej planowanie musi w znacznym stopniu liczyć się z opiniami i stanowiskami poszczególnych grup społecznych. Nie wystarczy więc zaplanować samej ochrony przyrody, planować trzeba także działania na rzecz jej akceptacji.

Oznacza to, że treścią współczesnego planu ochrony musi być - na równi z identyfikacją istotnych
elementów przyrody - rozpoznanie tych grup społecznych, które mogą wpływać na ochronę przyrody, bądź które
mogą być przez nią dotknięte (po angielsku grupy takie określa się zwięzłym lecz niełatwo przetłumaczalnym
terminem stakeholders). A elementem planu - o ile ma być skuteczny - muszą być działania z zakresu tzw.
komunikacji społecznej.

Komunikacja społeczna to proces przepływu informacji (wysyłania danych i odbierania informacji zwrotnych) oraz negocjacje między ludźmi i grupami społecznymi. Ze względu na znaczenie procesu komunikacji w funkcjonowaniu społeczeństwa, poświęcono mu wiele rozważań, analiz, sformułowano także teoretyczne i praktyczne zasady sprawnej komunikacji, doboru odpowiednich jej metod i technik, itp. Jedną z ważniejszych prawd jest znajomość psychologicznych prawidłowości:
     » to, co powiedziane − nie równa się usłyszane;
     » to, co usłyszane − nie równa się zrozumiane;
     » to, co zrozumiane − nie znaczy zaakceptowane;
     » to, co zaakceptowane − nie znaczy, że zostanie zastosowane w postępowaniu;
     » to, co nawet jeśli raz zastosowane − nie znaczy, że będzie trwałą cechą postępowania.
z: Communicating Nature Conservation. A Manual on using communication in support of nature conservation
policy and action. ECNC, 2000

Jak każda inna działalność, komunikacja społeczna mająca na celu uzyskanie akceptacji dla planu ochrony przyrody, sama powinna być dobrze zaplanowana. Właściwe rozpoznanie grup, do których adresowany jest przekaz informacji, zaprojektowanie treści tego przekazu, a także dobór odpowiedniego nośnika (publikacje, ulotki, film, otwarte spotkanie publiczne, Internet?) jest niełatwą, lecz możliwą do opanowania sztuką, wykraczającą jednak poza temat tej książki.

Spis treści

Dalej